Wat een dag: moe, voldaan en intens gelukkig!

Gister was het dan zover. Na een half jaar voorbereiding was daar eindelijk de marathon van Rotterdam. Mijn eerste marathon. Wat was ik zenuwachtig. Ga ik het redden? Kan ik dit wel? Ben ik voldoende voorbereid? ’s Nachts meerdere keren wakker geworden. Met de trein naar Rotterdam. Een trein vol marathongangers, dus helaas staan in de trein. Wat leuk om te zien dat iedereen in de trein enthousiast met elkaar in gesprek raakt over de marathon.

Om half tien stond ik klaar, heerlijk in het zonnetje!

Na het startschot waren de zenuwen direct vertrokken. Zodra je de Erasmusbrug ziet liggen en je rent daar langzaam op af, is het gewoon genieten. En dan loop je daar ineens met al die duizenden anderen over de brug, heerlijk! Gewoon genieten. Goed op mijn tempo gelet en de hele tocht tussen de 10,5 en 11 km/uur gelopen. Gewoon rustig lopen, niets forceren. En wat ging het lekker. Rond kilometer 33 dacht ik nog: dit ga ik vaker doen! Bij kilometer 35 dacht ik: nooit meer! De laatste 7 kilometers waren een stuk zwaarder dan de rest. Maar eerlijk is eerlijk, ze waren wel te doen. Na 35 kilometer mag het natuurlijk ook wel wat zwaarder worden.

Erg leuk dat mijn zus met een vriendin mij op 3 punten stonden aan te moedigen en van nieuwe porties energiegelletjes kon voorzien! Dank je wel Susan en Maria!

En toen was hij daar: de Coolsingel! De Finish! En dan staan er gewoon drie collega’s in het publiek op de Coolsingel. Ontzettend lief!

En wat ik totaal niet had verwacht, na de finish: vechten tegen de tranen! Waar kwamen die ineens vandaan?

Mijn eerste marathon is echt een topdag geworden. Mooier dan ik van te voren heb kunnen denken. Nu maar hopen dat ik niet in een zwart gat terecht ga komen! Tijd om na te denken over een nieuwe uitdaging!

IMG_2074IMG_2080IMG_2085IMG_2086IMG_2091IMG_2092IMG_2093IMG_2098IMG_2100IMG_2104

Advertenties

4 thoughts on “Wat een dag: moe, voldaan en intens gelukkig!

  1. René, je hebt het echt zo goed gedaan! Maria en ik hebben genoten.
    Hoe trots kon ik zijn. Mijn ‘grote’ broer die NOOIT sportte loopt gewoon DE marathon van Rotterdam! En hoe? Super fit en vol energie.
    Bij de eerste 15 km wilde je blijven kletsen, dat was niet de bedoeling, je liep lekker en dat moet je niet onderbreken om sociaal te doen!
    En bij de 31km.
    Jee wat was je nog fit! Je kwam zwaaiend aangelopen, deed je sokken even goed en liep weer als de beste verder!
    En toen de finish… Jij was er gewoon bijna sneller dan wij met de metro. we kwamen aan en jij zat op 38km… Hoe kon dat nou??? Snel… Snel… Anders missen we de finish….
    Maar gelukkig, we waren op tijd! Arnold appte nog dat hij op de app zag dat je nog 400 meter moest en dat klopte!

    Wat was je trots op die mooie grote, zware, gouden medaille… Dik en dik verdiend!
    Snel iedereen appen, fb berichtjes plaatsen, een biertje drinken en gelukkig mochten we jou in Amersfoort afzetten.

    En tot onze verbazing heb je nog puf om mee te gaan uiteten!

    Echt René, wat was ik trots op jou! En ik ben het nog steeds!

    Liefs Suus

    Liked by 1 persoon

  2. Super mooi geschreven!!

    Wat was ik blij dat ik WiFi had in Lissabon
    Kon ik meegenieten van al die leuke berichtjes en foto’s!
    En wat ben ik trots!!

    Kei goed gedaan!!!
    😘😘😘

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s