img_2745

Na een half jaar voorbereiding was het zondagochtend dan eindelijk zo ver: de marathon van Eindhoven. Al weken stond stiekem alles in mijn leven in het teken van de marathon. Voor de tweede keer zou ik die 42,195 kilometers proberen af te gaan leggen, rennend nog wel! Waarom eigenlijk? Ben ik stiekem gek geworden?

 

 

Eind april, na de halve marathon in Enschede, ben ik aan de slag gegaan met het trainingsschema uit de “Hardlopen met Evy”-app. Een schema om de marathon binnen een tijd van 4 uur te kunnen lopen.Af en toe heb ik het schema aangepast, dit omdat de langste duurloop in dit schema 25 kilometer was en ik toch zeker één keer een afstand van 35 kilometer gelopen wilde hebben. Uiteindelijk heb ik mijn training op zondag 24 september afgesloten met de halve marathon van Texel.

En dit weekend was het dan zo ver, het marathonweekend. Zelf woon ik al jaren in Enschede, maar mijn familie woont nog steeds in Eindhoven en de directe omgeving. Vrijdag heb ik alles bij elkaar gezocht, klaargelegd en mijn tas ingepakt. Dit jaar werd het startbewijs thuisgestuurd, dus geen noodzaak om eerst nog ergens in het weekend het startbewijs op te halen. Vrijdagavond om 6 uur kwam er een e-mail van de organisatie, dat we zondag bij de finish helaas geen medaille gaan ontvangen. De medailles mogen van de douane de haven nog niet uit. (Wat heeft Carmen van Penoza met deze container uitgehaald?😉) De medailles zullen later wel thuisgestuurd worden, maar dat is stiekem toch wel mosterd na de maaltijd, toch? Gelukkig kwam aan het eind van de avond het bericht dat de medailles waren vrijgegeven. Stiekem wel een opluchting! Zaterdagochtend heb ik de trein naar Eindhoven gepakt, waar ik door één van mijn zussen werd opgehaald. Eind van de middag heb ik voor mijn zussen en mezelf een laatste pasta-maaltijd klaar gemaakt. De laatste avond koolhydraten stapelen. ‘s Avonds natuurlijk op tijd naar bed, lang geleden om op zaterdag zonder wijn naar bed te gaan😉! Zondag ging om half 8 de wekker. Mijn vader zou om 9 uur bij mijn zus zijn zodat ze mij samen naar de start konden brengen. Om half 10 stond ik dan ook klaar in het startvak. Afscheid genomen van mijn vader en zus en mezelf rustig gaan voorbereiden voor de start. Om 10 uur was daar het startschot en zo’n drie minuten later ging ook ik over de start heen. De eerste drie kilometers lekker gelopen in de beoogde 11 km/uur. Na twee kilometer zag ik daar mijn vader en zus staan. En wat denk je: ze zagen mij niet! Even schreeuwen en ja hoor ze zagen me, maar ik was er al weer vandoor😉! Na drie kilometer merkte ik dat mijn snelheid toch steeds dichter bij de 12 km/uur kwam. Rustig René, afremmen, je moet nog 39 kilometer! Maar ik merkte al snel dat ik gewoon lekker liep en het lukte me niet om langzamer te lopen. Ach ja, dan is het maar niet anders. Bij kilometerpunt 10 stonden daar mijn vader en zus weer. Nu zagen ze me wel. Mijn zus heeft me uiteindelijk op 6 verschillende plekken aangemoedigd, mijn vader op 4. Op het laatste punt stonden ook mijn andere zus, haar vriend, mijn nichtjes en mijn stiefmoeder me aan te moedigen. Erg fijn zoveel support.

De eerste 21 kilometer heb ik echt lopen genieten met een grote glimlach op mijn gezicht. Na 21 kilometer werd het lopen zwaarder en mijn glimlach kleiner, maar ik bleef wel lekker lopen. Het ging beter dan ik van te voren had gedacht. Ook mijn snelheid bleef lekker rond de 12 km/uur. Na het 36 kilometerpunt werd het een stuk zwaarder. Mijn benen werden zwaar. Voor mijn gevoel ging ik steeds langzamer lopen, volgens mijn TomTomhorloge niet😉! De finish kwam nu steeds meer in zicht. Daar was het PSVstadion al weer. Nog maar een kilometer of twee. Dit ging goed, ik had helemaal niet op de tijd gelet. Ik zou zeker binnen de 4 uur gaan finishen, maar zou het misschien zelfs lukken binnen 3 uur en 45 minuten? Ik weet het niet, maar het zou leuk zijn. Daar is de finish. Nog een klein stukje, even doorzetten, nog even versnellen! Gehaald!!!

En wat blijkt, gewoon in 3 uur 33 minuten en 46 seconden! Dit is twintig minuten sneller dan mijn eerste marathon!

Daar is mijn medaille en aan de andere kant van het hek mijn zus. Even vechten tegen de tranen! Maar ik heb gewoon mijn tweede marathon gelopen in een tijd waar ik nooit over heb durven dromen.

Advertenties

18 thoughts on “De marathon van Eindhoven

      1. Discipline is altijd mijn probleem, vooral het gebrek eraan. Ik blijf gewoon lopen tot ik niet meer kan en moet dan stoppen waar ik kramp krijg. De eerste keer was dat na de finish, de twee andere keren ergens halverwege. Ik moet gewoon de hele tijd voluit kunnen gaan, want matigen (inhouden) lukt duidelijk niet.

        Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s