Geplaatst in Hardlopen

De marathon van Parijs

Afgelopen zondag was het zo ver: de dag waar ik al een half jaar naar uitkeek! De marathon van Parijs. Deze marathon hebben we meteen gebruikt om er een stedentrip naar Parijs aan vast te plakken. We zijn dan ook van vrijdag tot en met woensdag in Parijs geweest. Vrijdagochtend hebben we de Thalys naar Parijs gepakt. Eerst met de trein vanuit Enschede naar Schiphol en van daaruit met de Thalys door naar Parijs. Rond half 5 kwamen we aan op Gare du Nord. Vanuit Gare du Nord moesten we nog met de metro naar het hotel. Dus eerst even uitzoeken hoe we aan metrokaartjes komen. Nadat we in de verkeerde metro bleken te zijn gestapt, kwamen we uiteindelijk rond half 7 in het hotel aan. Dit had met een half uurtje moeten lukken, maar ja het is even wennen in een nieuwe stad. Nadat we het hotel hadden gevonden en ons snel hebben opgefrist zijn we meteen naar de Eiffeltoren doorgereisd. Daar waren mijn supporters Marjon en Natasja al. Zij waren ’s ochtends met de auto gekomen en hadden er al een rondleiding door Parijs opzitten. Na de Eiffeltoren te hebben bewonderd zijn we op zoek gegaan naar een restaurant om gezellig samen te gaan eten.  Hierna terug naar het hotel.

img_1312Zaterdagochtend zijn we eerst naar de runnersexpo gegaan om het startnummer op te halen. Ook heb ik daar bij de Asicsstand een marathontshirt gekocht. Ondanks de drukte in de expo ging het afhalen van het startnummer erg vlot. Nadat we weer buiten waren, hebben we de metro gepakt naar de Notre Dame. Hier stonden Natasja en Marjon al weer gezellig op ons te d72c1e1e-1e0b-45f8-9a80-05fc95665666wachten. In de Notre Dame heb ik nog een kaarsje aangestoken voor mijn (overleden) moeder. ’s Avonds hadden we met z’n vieren een boottocht met diner over de Seine geboekt. Hierna zijn we terug naar het hotel gegaan om op tijd te slapen. Op zondagochtend moest ik om 9.05 uur starten en zeker een half uur eerder al in het startvak staan.

’s Nachts heb ik redelijk goed geslapen, al ben ik wel meerdere keren wakker geweest. Omdat het hotel vol zat met deelnemers van de marathon, konden we op zondag al vanaf 6 uur ontbijten. Om 6 uur zat ik dan ook aan het ontbijt om daarna rustig met de metro richting de Champs Elysées te vertrekken. Natuurlijk was ik daar eerder dan gepland, want ik voorzie van te voren allemaal dingen die mis kunnen gaan, maar uiteindelijk dus nooit misgaan. 

Nerveus stond ik klaar in het startvak en om 9.05 uur was ons startvak inderdaad aan de beurt om te vertrekken. De eerste kilometers waren dwars door Parijs. Ik geloof niet dat ik ooit zo onder de indruk ben geweest van het parcours van een hardloopwedstrijd. Wat een mooie gebouwen en indrukwekkende monumenten kom je tegen. Na ongeveer 11 kilometer loop je een groot park in waarna je bij kilometer 20 de stad weer inloopt. Bij kilometer 19 stonden Marjon, Natasja en Arnold mij aan te moedigen. Omdat ik hen pas bij kilometer 20 had verwacht zag ik ze eigenlijk iets te laat en liep ik aan de verkeerde kant van de weg. Snel even gezwaaid en doorgelopen. Nog een klein stukje en we zijn bij het halve marathonpunt. Op de helft en ik ben nog steeds aan het genieten. Geweldig is dit!

img_2809Rond kilometer 23 lopen we naar de oever van de Seine om vanaf hier ene heel stuk langs deze rivier te lopen. Heerlijk. Ongeveer bij kilometer 25 is daar de Notre Dame. Ik kan eigenlijk nog steeds niet bevatten dat ik hier gewoon de marathon aan het lopen ben.  even later zien we in de verte ook de Eiffeltoren al opdoemen en bij kilometer 30 lopen we er dan ook echt voorbij. Dit is toch geweldig. Het lopen gaat nog steeds goed al kan ik aan mijn benen wel voelen dat ik er al 30 kilometer op heb zitten. Zo rond 33 kilometer gaan we weg van de Seine, het parcours gaat hier ook wat omhoog en dat merk ik direct aan mijn snelheid. Volgens mijn horloge ga ik van 11 km/uur terug naar zo’n 9 km/uur. Ondanks dat het allemaal niet meer vanzelf gaat, loop ik nog best prima. Dit ga ik nog wel volhouden tot het eind. Na 35 kilometer lopen we weer een groot park in. In dit park zullen we tot vlak voor de finish blijven. Het valt me op dat ik van dit park eigenlijk niet meer zo geniet als tijdens de rest van het parcours. Mijn benen worden zwaar en ik begin ook mijn knieën wel wat te voelen. Bij kilometer 37 denk ik: Dit doe ik nooit meer. Wel weet ik dat zelfs als ik niet meer zou kunnen blijven rennen ik deze marathon desnoods wandelend ga uitlopen. Maar er wordt niet gewandeld, ik blijf gewoon door lopen. Daar is alweer het 41 kilometer punt, nog maar een kilometer een een beetje. Dat ik de marathon ook deze keer binnen de 4 uur ga uitlopen is nu zeker. Dan is daar het bord dat aangeeft dat het nog maar 500 meter is tot de finish. De Finish is al in zicht. e0b2ddd3-dfea-44b2-97c2-dc56a8b9fceaGa ik nog extra gas geven? Nee, dat zit er niet meer in. Arnold, Marjon en Natasja staan me toe te schreeuwen, maar hier krijg ik niets van mee. Daar is de finish! Ik heb het gedaan. In een tijd van 3.48.29 kom ik over de finish. Heel tevreden! Overmand door emoties kan ik mijn medaille in ontvangst nemen. Mag ik eerlijk zeggen dat ik dit de meest lelijke medaille uit mijn hardloopcarrière vind?

Na de finish wordt ik door Marjon, Natasja en Arnold in hun armen gesloten en word ik direct getrakteerd op een heerlijk biertje. Die heb ik verdiend!

a3b6b635-444d-4180-a03b-3d96c2a85873’s Avonds zijn Marjon en Natasja weer terug naar Nederland vertrokken, Arnold en ik blijven nog tot en met woensdagochtend in Parijs gebleven. Maandagavond liepen we net bij het Grand Palais toen we een berichtje kregen dat de Notre Dame in brand stond. Het was ons al opgevallen dat het ineens erg bewolkt was. Dit waren dus geen wolken, maar het was rook. Toen we een stukje verder langs de Seine liepen konden we de Notre Dame zien en inderdaad zagen we de vlammen uit het dak komen. Verschrikkelijk!

 

 

img_2778

 

Geplaatst in Hardlopen

Runner’s world Zandvoort CircuitRun 2019

Dit jaar werd op zondag 31 maart de Runner’s World Zandvoort Circuitrun georganiseerd. Een hardloopevenement, vanuit Enschede gezien, echt helemaal aan de andere kant van het land. Om deze reden heb ik er bij eerdere edities dan ook nooit aan gedacht om me in te schrijven. Een jaar geleden verhuisde Marjon, een goede vriendin, naar Zandvoort en dit maakt deelname aan de Zandvoort Circuitrun ineens een stuk gemakkelijker. Ik heb nog lang getwijfeld of ik dit jaar mee zou doen omdat ik twee weken later ook de marathon van Parijs ga lopen.  Twee  weken geleden hoorde ik dat Marjon op zaterdag 30 maart de 30 van Zandvoort gaat wandelen en wij haar bij de finish willen inhalen. Daarmee  was de keus zo gemaakt, als ik dan toch het weekend in Zandvoort ben, kan ik net zo goed meedoen met de Zandvoort Circuitrun. Op de laatste dag van de inschrijving heb ik me alsnog ingeschreven. Als abonnee van Runnersworld bleek ik ook nog korting op het inschrijfgeld te krijgen en mag ik in het startvak direct na de wedstrijdlopers starten. Zoals ze bij de Circuitrun noemen de Poleposition!

img_2433Een week voor de Circuitrun lag het startnummer op de deurmat. Erg leuk, bij dit evenement hebben ze er voor gekozen het startnummer in de vorm van een raceautoband af te drukken. Ik hou van dit soort leuke details.

 

Zaterdagochtend zijn we rond 12 uur in de auto gestapt richting Zandvoort. Vanuit Enschede een rit van ongeveer 2 uur en 15 minuten. Uiteindelijk hadden we rond half drie onze auto geparkeerd.  We kregen al snel een appje dat Marjon al bijna bij de finish was, waardoor we ons meteen naar de finish moesten haasten. Bij de finish was het één groot feest met een podium en live muziek. Veel gezelligheid, muziek, vrienden en bier. Terwijl iedereen lekker aan het bier zat, betekende dit voor mij alcoholvrij bier, want ik mocht de volgende dag een halve marathon lopen. Na een gezellige middag en avond waren we rond half 10 bij Marjon in huis en kon ik rustig gaan slapen zodat ik de volgende dag fris aan de start kon verschijnen. ’s Nachts ging de klok een uur vooruit, dus ook hier moest ik rekening mee houden.

Op zondag ging om 9.00 uur de wekker en begon ik de dag met een stapel pannenkoeken en koffie. Rustig wakker worden en mezelf langzaam klaarmaken voor de CircuitRun. Marjon woont ongeveer 2 kilometer van het circuit vandaan, waardoor ik besloten heb dat ik rond kwart over 11 richting het circuit wil wandelen. De start van mijn startvak was om 12.12 uur en het startvak zou ongeveer een half uur van te voren open gaan.  Als we het circuitterrein oplopen is het al één en al gezelligheid, foodtrucks, kraampjes, zelfs een reuzenrad. Langzaam ga ik richting mijn startvak en om 12.00 uur sta ik daar dan ook klaar. Nog een klein kwartier tot aan de start. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik de CircuitRun als een langzame duurloop wil lopen. Op een voor mij rustig tempo van ongeveer 10 km per uur.

img_1012Om 12.12 uur gaat het startschot van ons startvak en we lopen richting de start. Snel druk ik mijn horloge aan. Het gaat beginnen. De  eerste kilometers gaan over het circuit. Veel bochten en verhogingen. Heel bijzonder om hier te lopen. Ik merk al meteen dat ik boven de 10 km per uur zit. Ik loop zelfs harder dan 12 km per uur.  Na ongeveer 3 kilometer verlaten we het circuit om van daaruit richting het strand te lopen. We lopen 8 kilometer over het strand. Een onderdeel van dit parcours waar ik toch wel tegenop zie. De eerste meters over het strand gaan verrassend goed. Het zand is stevig en ik kan op een prima tempo door blijven lopen. Waar heb ik me toch druk om gemaakt? Na ongeveer 3 en halve kilometer over het strand te hebben gelopen veranderd de ondergrond.  Van lekker stevig zand gaat het over in mul, los zand. Nu weet ik waar ik me druk om heb gemaakt. Wat loopt dit zwaar. Bij iedere stap ben ik ook bang dat mijn enkels omzwikken. Iets waar ik niet op zit te wachten, zo kort voor de marathon van Parijs. Ik merk dat mijn snelheid hier ook teruggaat tot zo’n 9 kilometer per uur. Deze ondergrond blijven we de resterende 4 en halve kilometer op het strand houden. Het is erg zwaar en ben dan ook verbaasd om te merken dat sommige deelnemers mij hier inhalen. Hoe lukt het hen om hier snelheid te houden? Andere lopers zie ik ook ploeteren. Ik ben duidelijk niet de enige die veel moeite heeft met dit deel van het strand. Uiteindelijk komt daar het punt dat we het strand af mogen. Eindelijk! Het stuk om het strand af te gaan is echt klauteren. Gelukkig bereiken we het verharde pad door de duinen. Nu nog ongeveer 5 kilometer door de duinen. Ik merk dat mijn snelheid weer omhoog gaat. Wat heb je hier een mooi uitzicht. Heel mooi lopen is het hier. De duinen op gaat mijn snelheid wat omlaag, om bij de duinen af weer omhoog te gaan. Genietend ren ik door de duinen. Wat kan hardlopen toch lekker zijn en wat is Nederland mooi.

Na de duinen lopen we Zandvoort in. In Zandvoort voegen ook de deelnemers van de 12 kilometer zich tussen ons.  Gezellig rennen we door het drukke en feestelijke centrum en van daaruit weer terug naar het circuit. De finish komt steeds dichterbij. We gaan het circuit weer op. En in de verte zie ik de finish al. Nog even extra snelheid maken. En ja, daar ga ik over de finish. Met een nettotijd van 1.51.33 kom ik over de finish. Uiteindelijk blijk ik 259e te zijn geworden van de 1.195 deelnemers. Dit is zeker geen p.r. maar gezien de hindernissen op het strand ben ik enorm tevreden met deze tijd.  Het is me dus niet gelukt om mezelf aan de afgesproken 10 km per uur te houden. 😉

img_2449De Runner’s world Zandvoort Circuit Run was in één woord geweldig. Af en toe erg zwaar. Met een ontzettend mooi en afwisselend parcours. Het evenement is erg goed georganiseerd. Ik zet hem meteen weer op mijn lijstje voor 2020.

 

 

bd246a58-ab2e-4869-a0a8-12397bd4588e