Geplaatst in Hardlopen

Dit jaar helaas geen Asselronde

De afgelopen periode staan mijn hardlooprondjes allemaal in het teken van de marathon van Enschede. Ieder rondje dat ik loop is een training uit mijn marathonschema. Naast de rondjes uit mijn schema heb ik natuurlijk ook enkele leuke hardloopevenementen toegevoegd, die ik ook gebruik als training richting de marathon. Evenementen die ik in ieder geval al heb gepland zijn de Asselronde tijdens de Midwintermarahon in Apeldoorn, De 30 kilometer tijdens de Achtkastelenloop in Vorden en de 10 Miles tijdens de Zandvoort CircuitRun

Gisteren (zondag 2 februari) stond de Midwintermarathon gepland en voor de vierde keer zou ik de 25 kilometer afstand lopen (de Asselronde). Wat mij betreft behoort deze Asselronde tot één van de mooiste hardloopevenementen waar ik ooit aan heb deelgenomen. Een mooi parcours langs de mooie landschappen op de Veluwe.

Vorige week zondag stond er ook een training van 25 kilometer in mijn schema. Dit zou betekenen dat ik in een periode van 9 dagen twee keer 25 kilometer moet gaan hardlopen. Is dit wel verstandig?

Vorige week zaterdag had ik een mooie route uitgezocht waarbij ik vanuit Enschede via het grensdorp Glanerbrug naar het Duitse stadje Gronau ben gelopen en vanuit Gronau weer terug naar Enschede. Na precies 25 kilometer stond ik weer bij mijn voordeur. Een mooi rondje waarbij ik gewoon door twee landen heb gelopen. De laatste twee kilometer merkte ik wel dat ik wat last van mijn linker bovenbeen begon te krijgen. Maar dat mag toch ook wel na 23 kilometer? ’s Avonds merkte ik dat als ik tijdens het lopen mijn bovenbeen bleef voelen. Ach ja, spierpijn! Dat hoort er toch bij?  Maar de volgende dag voelde ik mijn been nog steeds. Dan maar een weekje wat rustig aan en niet veel lopen. Even mijn spieren laten rusten tot aan de Asselronde. Vrijdag wilde ik nog een klein rondje lopen om zondag lekker te kunnen lopen in Apeldoorn. Vrijdag heb ik redelijk lekker gelopen, maar ik bleef mijn heup/bovenbeen wel steeds voelen. Eigenwijs als ik ben dacht ik nog, hiermee kan ik best in Apeldoorn aan de start verschijnen.

c0ad009b-53d9-402c-bf29-105179640dbcZondagochtend was het dan zo ver, de dag van de Midwintermarathon. Zaterdagavond op tijd naar bed. Zondag vroeg de wekker gezet. Lekker ontbeten met pannenkoeken en rond half 10 op de fiets richting het station. Eigenlijk knaagde de hele tijd al in mijn achterhoofd dat dit niet verstandig was. Het is beter om gewoon om te draaien en vandaag geen 25 kilometer te gaan hardlopen. Luister gewoon eens naar je lichaam! Maar ja, zo eigenwijs als ik ben, ga ik toch richting het perron, stap de trein in en ga zitten. Nog 5 minuten totdat de trein ook daadwerkelijk vertrekt.

Op dat moment dacht ik: waar ben ik nu helemaal mee bezig? Dit voelt toch niet goed! Net voordat de trein vertrekt, stap ik toch maar uit en stap weer op mijn fiets naar huis.

wat een ontzettend lastige beslissing is het om op het laatste moment goed naar je lichaam te luisteren en niet deel te nemen aan een al geplande hardloopwedstrijd!

Chagrijnig ga ik thuis op de bank zitten, maar ik weet dat ik een verstandige beslissing heb genomen. 25 kilometer is ook een te lange afstand om met een beginnende blessure wel te gaan starten.  Uiteindelijk heb ik besloten om dan in ieder geval thuis toch een klein rondje te lopen om te kijken hoe het gaat. Tijdens het rondje blijf ik mijn bovenbeen voelen. Misschien had ik de Assleronde wel uit kunnen lopen, maar of dit goed was geweest voor mijn lichaam? Ik weet eigenlijk wel zeker van niet!

Vanmorgen heb ik toch maar een afspraak ingepland bij de fysio. Woensdagavond kan ik terecht. Hopelijk valt alles mee en kan ik gewoon door blijven trainen voor de marathon van Enschede.

Hebben jullie wel eens op het laatste moment besloten niet te starten bij een hardloopwedstrijd? 

Geplaatst in Hardlopen

De Asselronde 2019

Het eerste weekend van februari is jaarlijks het moment voor de Midwintermarathon in Apeldoorn. Op zaterdag vindt de Kroondomeinmarathon plaats en op zondag worden alle andere afstanden gelopen.  Dit jaar heb ik me voor de derde keer ingeschreven voor de Asselronde. Dit is de 25 kilometer-afstand tijdens de Midwintermarathon. Een mooie afstand, die precies goed past in mijn marathonschema. In 2017 heb ik de Asselronde afgelegd in een tijd van 2 uur 1 minuut en 50 seconden, in 2018 lukt me het niet om deze tijd te verbeteren en finishte ik in een tijd van 2 uur 4 minuten en 51 seconden. Dit jaar is het niet mijn planning om deze tijd te gaan verbeteren. Ik wil rustig lopen en ongeveer 2 uur en 15 minuten de tijd nemen voor deze afstand. Heerlijk op een rustig tempo lopen en genieten van de mooie omgeving.

Voordat ik zondag aan de start van de Midwintermarathon sta heb ik zaterdagavond nog kaartjes voor het concert van Ilse deLange in de ZiggoDome. Zaterdagmiddag zijn we dan ook gezellig richting Amsterdam gegaan. ’s Avonds naar Ilse deLange en daarna een hotel in de buurt van de ZiggoDome genomen. Zondagochtend ga ik dan ook vanuit Amsterdam naar Apeldoorn. De zondag ben ik eerst gestart met een ontbijt in het hotel. Daarna heb ik mijn hardloopkleding aangetrokken. Rond half 10 stapten we in de auto naar Apeldoorn. Een uurtje rijden, de start van de Asselronde is om 11.45 uur, dus ik moet zeker op tijd in Apeldoorn zijn.

Uiteindelijk kom ik rond kwart voor 11 bij het theater Orpheus aan. Hier zijn de mogelijkheden om je om te kleden en je tas (onbewaakt) achter te laten. Op mijn gemak speld ik mijn startnummer op, leg mijn tas op een plek waar ik hem later makkelijk terug kan vinden en rond kwart over 11 vertrek ik richting het startvak op de Loolaan.  Natuurlijk maak ik daar nog een laatste startvakselfie en nu is het wachten op het startschot.

Om precies kwart voor 12 gaat het startschot en ongeveer twee minuten later ren ook ik over de start heen. We zijn vertrokken, nog maar 25 kilometer te gaan. Richting De Naald, die ik eigenlijk alleen maar ken van de aanslag tijdens Koninginnedag, vandaaruit de Jachtlaan op. Langzaam rennen we Apeldoorn uit en gaan we richting het natuurgebied. Wat is het hier mooi. Verschillende soorten natuur komen we onderweg tegen. Bos, heide. Soms nog met sneeuw bedekt, op sommige plekken al weer helemaal sneeuwvrij. Soms vergeet je gewoon hoe mooi Nederland is, maar tijdens de Midwintermarathon wordt je hier weer helemaal aan herinnerd. Zeker de eerste 15 kilometer is intens genieten van de mooie natuur. Ook de laatste 10 kilometer zijn mooi, maar hier loop je wel op een grotere autoweg. De eerste 15 kilometer ben je meer één met de natuur. Ik wist dat na kilometer 15 er een heel stijl stuk van het parcours komt. Ik weet dat het hier zwaar is en dat je in snelheid achteruit gaat. Ook weet ik dat dat na ongeveer twee kilometer ook weer achter de rug is. Hoe goed je hier ook op voorbereid bent, het blijft een lastig stuk.

Eigenlijk weet ik al een hele tijd dat ik eigenlijk heel lekker loop en ik ook een stuk sneller ga dan ik eigenlijk met mezelf had afgesproken. Ik loop vrijwel het hele stuk al meer dan 12 kilometer per uur. Als ik bij kilometer 20 ben, bedenk ik me dat ik misschien wel een stuk sneller ben dan in 2018. Stiekem begin ik zelfs te denken dat ik mijn pr uit 2017 kan verbreken. Na kilometer 24 bedenk ik dat ik misschien zelfs wel in minder dan twee uur over de finish kom. Ondertussen loop ik al weer op de Loolaan, de finish in zicht. Volgens mijn horloge ga ik binnen de 2 uur finishen. Daar is de finish, ja dat moet echt gaan lukken. Helaas, waarschijnlijk heb ik mijn horloge iets te laat aangezet. Met een netto tijd van 2 uur en 41 seconden ren ik over de finish. Ik ben heel tevreden over deze tijd. Een nieuw pr op de 25 kilometer. Misschien ben ik toch wel een heel klein beetje teleurgesteld nu ik zo dicht bij die  magische twee uur grens zit. Helemaal trots laat ik me toch de medaille omdoen. Deze eindtijd had ik nooit verwacht. Ik heb lekker gelopen. Als ik later de finishfoto’s zie, merk ik dat ik gewoon lachend over de finish ben gekomen. Wat wil je nog meer.

Helemaal nagenietend loop ik richting theater Orpheus om daar mijn joggingpak aan te trekken. Van daaruit loop ik rustig naar het station. Wat een geweldige dag was dit. Nu op naar de 30 kilometer tijdens de Achtkastelenloop op zondag 3 maart. Daar wil ik echt rustig aan gaan lopen. Zal me dat lukken?

📷midwintermarathon

 

Geplaatst in Hardlopen

De Asselronde 2018

Zaterdag 3 en zondag 4 februari stond Apeldoorn weer in het teken van de Midwintermarimg_4016athon. Zaterdag was de dag voor de hele marathon, zondag de andere afstanden. Half harlopend Nederland ging één van deze dagen dan ook richting Apeldoorn.Voor de tweede keer heb ook ik me ingeschreven voor de Asselronde, de langste afstand op de zondag, 25 kilometer. 25 kilometers door bosgebied en over de heide. Veel hoogteverschil, wat dit parcours extra zwaar maakt.

Zondagochtend had ik de wekker op kwart voor acht gezet. Om kwart voor 10 wil ik de trein naar Apeldoorn nemen, zodat ik een uur voor de start in Apeldoorn aankom. Heerlijk ontbeten met pannenkoeken en om half 10 zit ik op de fiets naar het station. Als ik om kwart voor 11 in Apeldoorn uit de trein stap, staat daar de pendelbus naar de start al klaar. Helaas is er in Apeldoorn geen bewaakte tassenafgifte. Mijn rugzak heb ik daarom tussen een heleboel andere tassen achtergelaten in het Orpheustheater en vandaaruit loop ik naar de start op de Loolaan. In het startvak zelf was het erg koud, maar gelukkig was het snel kwart voor twaalf en hoor ik het startschot. Langzaam begeven we ons richting de start. De nikeapp op mijn horloge aangezet en dan kunnen we beginnen met hardlopen.

Eerst een stukje richting de Naald, die ik eigenlijk alleen maar ken van die bewuste Koninginnedag, vandaaruit naar links. En heleboel villa’s passerend om richting het bosgebied te lopen. Ik merkte dat ik ineens last van mijn benen kreeg. Zonder dat ik het door had bleken we al aardig omhoog aan het klimmen te zijn. De Apenheul nog gepasseerd en via de bossen richting Hoog Soeren. Wat is het hier mooi lopen.Op sommige punten echt zwaar door de klimpartijen, maar erg mooi. Na hoog Soeren de Hei op richting Assel. Ik kon e van vorig jaar herinneren dat na ongeveer 15 kilomter we de Amersfoortseweg op gaan en dat hier erg veel valsplat was. Ik bregeep vorig jaar niet waarom ik in eens zo langzaam liep. Ik niet alleen, iedereen ging hier in tempo omlaag. Dit jaar was ik hier op voorbereid. Een laatste klim voordat we de laatste 5 kilometers richting Apeldoorn weer gaan afdalen en onze snelheid dus ook weer omhoog gaat. Deze laatste kilometers heb ik ook echt mijn tempo kunnen opvoeren. Een laatste eindsprint. En daar was dan na 25 kilomters eindelijk de finish. Met een eindtijd van 2 uur 4 minuten en 51 minuten kom ik over de finish. Ongeveer drie minuten langzamer dan vorig jaar. Geen p.r., niet onder de 2 uur, maar wel voldaan. Trots laat ik me de medaille omhangen.

Ik kan niet wachten tot volgend jaar. Wat een mooie wedstrijd is dit.