Geplaatst in Hardlopen

Boekrecensie: Hardloopreis van geluk – Coen Cuijpers

Naast hardlopen hou ik heel erg veel van lezen. Vooral thrillers lees ik met veel enthousiasme. Naast thrillers vind ik het ook leuk om boeken van andere hardlopers te lezen. Om deze reden heb ik dan ook al de boeken verslonden van Klaas Boomsma, Job Pennekamp en Hedwig van Bree. Onlangs heb ik daar weer twee boeken aan toe gevoegd. Sameena – Mijn ultrarun uit de gedwongen prostitutie van Sameena van der Mijden, dat ik op dit moment aan het lezen ben en Hardloopreis van geluk van Coen Cuijpers dat ik onlangs heb uitgelezen.

Het boek deed me een beetje denken aan Wild van Cheryl Strayed. Waarschijnlijk iets minder heftig, maar beide boeken gaan over iemand die na een vervelende periode hun leven opnieuw oppakken en dit doen door middel van een lange wandel/hardlooptocht. Waar Cheryl Strayed de Pacific Crest Trail in het westen van de Verenigde Staten bewandelde rent Coen Cuijpers vanuit het Limburgse Gennep naar het Italiaanse Palermo.

In dit boek beschrijft Cuijpers zijn depressie en hoe hij hier door vrienden uitgesleept werd. Hoe hij zijn leven weer oppakt en uiteindelijk besluit om naar Palermo te rennen. Dit door dagelijks een marathon te rennen. 72 marathons in 112 dagen. In dit boek neemt Cuijpers ons mee in alle dagen van zijn reis. Hij beschrijft iedere dag en wat hij op deze dagen mee maakt. Hij beschrijft de mensen die hij ontmoet. Mensen die hem inspireren of juist door hem geïnspireerd worden.

Erg inspirerend om deze reis door Europa te lezen. Ik kan me niets voorstellen dat ik ooit zo’n reis zou ondernemen en al helemaal niet alleen. Mooi om te lezen hoe Cuijpers tot dit idee komt en het ook nog daadwerkelijk uitvoert.

Hou je van hardlopen en wil je lezen over de bijzondere hardloopervaringen van andere hardlopers dan is dit boek zeker een aanrader. Ook als je niet van hardlopen houdt maar wel van het verhaal van iemand die een inspirerende reis maakt is dit boek waarschijnlijk iets voor jou.

Wil je meer lezen over de schrijver of zijn reis neem eens een kijkje op zijn site: Move the Earth! Hier kun je ook het boek bestellen!

Geplaatst in Hardlopen

Halve marathon Eindhoven 2021

Vorige week zondag liep ik voor het eerst in bijna twee jaar weer een officiële halve marathon. Hierdoor kreeg ik direct weer de smaak te pakken en heb ik me afgelopen dinsdag nog snel ingeschreven voor de halve marathon tijdens het Eindhoven Marathon-weekend. Voor mij altijd een soort van thuiswedstrijd, omdat ik in de buurt van Eindhoven ben opgegroeid en mijn familie daar nog steeds woont. Supporters gegarandeerd!!

Natuurlijk heb ik eerst gevraagd of mijn vader en zussen wel gezellig thuis zijn. Gelukkig is dat zo, dus niets staat een leuke zondag meer in de weg.

Zaterdagavond op tijd naar bed, de wekker zondag op 7.00 uur gezet. Op tijd wakker geworden, ontbijten met Brinta en om 8 uur in de auto richting mijn vader. Daar gezellig koffie gedronken en nog snel een paar broodjes met pindakaas weggewerkt. Daarna door naar mijn zus, die op loopafstand van de start en finish woont. Daar de auto geparkeerd. De fiets van mijn zus gepakt en samen naar het Beursgebouw gefietst om mijn startbewijs op te halen. Hierna nog even lekker bij mijn zus ontspannen, voor zo ver dat kan op de dag van een hardloopwedstrijd. Daarna zijn we samen naar de start gegaan, waar ik rond twee uur aan kwam. Ik had, omdat ik me pas laat had ingeschreven, het laatste startvak dat om half drie mag starten.

Om half drie hoorde ik het startschot en daar vertrekken we. Het was al weer een tijd geleden dat ik in zo’n drukte heb mogen hardlopen. Wat is dit gezellig. Op verschillende plekken staan DJ’s en bandjes naast het parcours, wat een feest!

Als eerst lopen we richting het winkelcentrum Woensel, meteen komen daar weer de herinneringen naar boven dat ik, als tiener, regelmatig in dit winkelcentrum naar de orthodontist moest. In een lekker tempo lopen we door. Na een kilometer of negen hoor ik heel hard dat er mensen René roepen. Ik moet even goed kijken en turen, want ik heb tijdens het lopen mijn bril nooit op. Het is voor mij lastig om zonder bril gezichten te herkennen. Als ik ze bijna voorbij loop zie ik dat het mijn nichtjes Madelon en Ingeborg zijn. Heerlijk supporters langs het parcours, ik merk dat ik meteen weer een stuk lekkerder loop. Zo leuk om te merken wat support met je doet.

Een stuk verder lopen we de Anthony Fokkerweg op. Ik weet dat daar altijd mijn vader, stiefmoeder, mijn zus Leonie en mijn nichtjes Naomi en Joëlle op me staan te wachten. Helemaal aan het einde van de weg, vlak voordat we de Oirschotsedijk op gaan zie ik ze staan. Met open armen ren ik op mijn kleine nichtjes af. Ik geef ze een knuffel en vraag nog snel of ik vanavond frietjes met hun mag eten! Natuurlijk mag dat, dat hadden we natuurlijk ook allang afgesproken! 😉

Nog een stuk over de Oirschotsedijk, maar 2/3e van de route ligt al achter me. Via het altijd gezellige Strijp-S en het PSV-stadion richting het centrum van Eindhoven. Ter hoogte van de Mediamarkt staat mijn zus Susan me op te wachten. Hierna nog een klein stukje dwars door het centrum van Eindhoven. Veel gezellige drukte op dit laatste deel van het parcours. Zo gezellig deze laatste meters. Nog een klein stukje tot aan de finish, nog even versnellen! Met een tijd van 1 uur 48 minuten en 47 seconden ren ik over de finish. Ik ben heel erg tevreden. Met een warme trui staat mijn zus me na de finish op te wachten. Heerlijk!

Natuurlijk, zoals beloofd, heb ik de dag afgesloten met frietjes samen met mijn zussen en nichtjes. Met een gelukkig gevoel kijk ik terug op deze dag.

Geplaatst in Hardlopen

Halve marathon van Oldenzaal

Het is al eer bijna een week geleden dat ik aan de start stond van mijn eerste officiële halve marathon in bijna twee jaar tijd. De laatste halve marathon die ik heb gelopen was de halve marathon van Amsterdam in oktober 2019. Tot nu toe waren de meeste evenementen waar ik voor ingeschreven stond geannuleerd. Hierdoor vind ik het nog steeds lastig om me voor nieuwe evenementen in te schrijven. Ik blijf bang dat ook deze evenementen niet door kunnen gaan.

Toen ik een tijd geleden zag dat de inschrijving voor de halve marathon Oldenzaal open ging, heb ik me toch over deze angst heen gezet. Het is een regionaal evenement met daardoor ook minder deelnemers dan bij alle grote marathons. Ik dacht dat hierdoor de kans dat het door zou gaan, dan ook wel groter zou zijn.

Ik heb deze halve marathon al twee keer eerder gelopen, ik weet daardoor dat het een redelijk zwaar parcours is. Er zitten veel hoogte verschillen in het parcours en ook hele stukken vals plat.

In tegenstelling tot de vorige keren dat ik deelnam aan dit evenement kregen we de startnummers dit jaar thuis gestuurd. Dit vind ik zelf altijd heel fijn. Zodra het startnummer op de deurmat valt, begint voor mij de voorpret al!

De halve marathon van Oldenzaal is voor mij bijna een thuiswedstrijd. Dit stadje in Twente ligt ongeveer 14 kilometer bij mij vandaan. De start was om 11.00 uur. Iets na tien uur stapte ik daarom op mijn (elektrische) fiets van Enschede naar het centrum van Oldenzaal. Helaas door de regen. Mijn eerste halve marathon in twee jaar en het regent de hele dag! 😉

Rond kwart voor 11 stond ik klaar in het startvak. Heerlijk om weer lekker in een startvak te staan. Iets na 11 uur ging eindelijk het startschot. Vanuit het centrum van Oldenzaal lopen we door wat wijken met best grote en dure huizen. Vandaar uit gaan we richting het buitengebied. We verplaatsen ons naar het dorpje De Lutte en vandaaruit gaan we verder het Twentse buitengebied in.

Ik was eigenlijk vergeten wat een mooi parcours dit is. Over verharde weg, maar ook verschillende (verharde) zandpaden, langs weilanden, door bos, heuvels op en heuvels af. Ik heb enorm genoten van de hele route. Op sommige momenten als we heuvels op moesten, ook wel gevloekt. Zeker bij de Tankerberg. En wat heb ik daar ook genoten toen ik een spandoek zag hangen dat we het hoogste punt van deze Tankerberg hadden bereikt. Kom op, vanaf nu alleen nog maar naar beneden. Vandaaruit weer richting het centrum van Oldenzaal.

In een tijd van 1 uur 50 minuten en 26 seconden kom ik over de finish heen. Wat een heerlijk moment!

Als je volgend jaar op zoek bent naar een niet al te groot hardloopevenement in het Oosten van het land, dan wil ik je de Halve Marathon Oldenzaal zeker aanbevelen.

Geplaatst in Hardlopen

Urban City Run053

Zondag 19 september stond eigenlijk de Dam tot Damloop in mijn agenda. Nadat deze helaas afgelast was, zag ik dat er die dag in mijn eigen woonplaats Enschede de Urban City Run georganiseerd werd. Ik heb nog een tijdje getwijfeld of ik me moest inschrijven, want hoe groot is de kans dat dit evenement wel door kan gaan? Uiteindelijk heb ik vorige week mezelf toch ingeschreven.

De Urban City Run is een evenement zonder tijdsregistratie. Het is een fun-run. Het gaat niet om de tijd , maar om de gezelligheid. Je kunt kiezen tussen een route van 5 en één van 7 1/2 kilometer. Nog tijdens het evenement mag je beslissen voor welke afstand je gaat. Tijdens deze run ren je door het centrum van Enschede en ren je hierbij ook dwars door bekende gebouwen heen. Omdat er geen tijd geregistreerd wordt, heb je tijdens het rennen alle mogelijkheid om selfies te maken.

De start is zondag om 10.00 uur. Omdat het een thuiswedstrijd is stapte ik om half 10 op mijn fiets naar de start. We krijgen geen startnummer, maar iedereen krijgt hetzelfde hardloopshirt, zodat aan je shirt gezien wordt dat je meedoet.

Om 10.00 uur gaat het startschot en in een grote kolonne rennen we vanuit de stad rechtstreeks naar het centrum van Enschede. Dwars door het overdekte winkelcentrum De Klanderij, door het Holland Casino (waar uitgebreid selfies werden gemaakt), door de Decathlon. We kwamen door onder andere een kerk, door het gebouw van Hogeschool Saxion, door poppodium Metropool en het Wilminktheater. Als laatste renden we door de Twentse Foodhal.

Tijdens het lopen heb ik echt genoten. Ik heb niet eerder, tijdens een loopevenement, een stad op deze manier doorkruist en nu was het ook nog eens mijn eigen stad.

Het was voor mij ook heel goed om weer even tot de kern te komen, hardlopen is op de eerste plaats gewoon leuk. Het is een hobby. Goed om een keer niet bezig te zijn met snelheid en nieuwe pr’s. Even gewoon genieten van mijn hobby. Heerlijk!

Ik heb dan op dit moment ook maar één tip: RUN HAPPY!

Geplaatst in Hardlopen

Hardlopen in Friesland

Voor de meeste mensen zit de vakantie er al weer een tijdje op. Omdat wij geen kinderen hebben hoeven we geen rekening met schoolvakanties te houden en nemen wij altijd in september vakantie. Dit is de laatste week van mijn vakantie en we zijn net terug van een weekje vakantie in Friesland.

Vorige week maandag zijn we vertrokken naar een bungalowpark in het dorpje Anjum aan het Lauwersmeer. De hond kon lekker met ons mee. Al had zij het leuker gevonden als we gewoon thuis waren gebleven. Ze wordt in november 16 en wil eigenlijk gewoon thuis in haar vertrouwde omgeving blijven.

Natuurlijk gingen ook de hardloopschoenen mee en heb ik in Friesland lekker drie rondjes hardgelopen.

Het eerste rondje hebben we samen langs het Lauwersmeer gelopen. Daarna ben ik een rondje naar het dorp Anjum gelopen. Op de laatste dag van de vakantie heb ik mijn hardloopschoenen nagetrokken voor een halve marathon. Vanuit het bungelowpark naar de kust van de Waddenzee en daarna met een stukje langs het Lauwersmeer weer terug naar het vakantiehuisje.

In het kader van de Eneco Beach Clean Cup heb ik mijn beach clean up-set meegenomen toen we een dagje met de boot naar Schiermonnikoog gingen. Met elkaar maken we Nederland schoon!

Nemen jullie je hardloopschoenen mee op vakantie? Of is vakantie juist ook even niets sportiefs doen?

Geplaatst in Hardlopen

Daar ben ik weer

Het is al weer enige tijd geleden dat ik een blog heb geschreven. Omdat ik in februari met een nieuwe baan ben begonnen, heb ik een tijdje niet de rust genomen om even te gaan zitten en een blog te schrijven. Mijn hoofd zat vol met alles wat ik te leren had rondom mijn nieuwe functie. Er kwam veel nieuws op me af. Nieuwe kennis die ik me eigen moest maken. Het is nu een half jaar later en ik begin duidelijk mijn plek te vinden.

Ik heb nu weer de ruimte om na te denken over leuke onderwerpen om over te schrijven. De eerste onderwerpen liggen al klaar: lopen op mijn nieuwe trailschoenen, nieuwe podcasts die ik heb ontdekt tijdens het hardlopen en een recensie over een boek over hardlopen dat ik nu aan het lezen ben. Ik ga jullie dan ook snel weer verblijden met mijn schrijfsels over alles wat met hardlopen te maken heeft.

Als jullie leuke onderwerpen hebben voor mijn blog laat het me weten. Tot snel!

Geplaatst in Hardlopen

Fieldlab: Ready for Takeoff!

Gister was het eindelijk zo ver, het eerste hardloopevenement sinds het uitbreken van covid.

Mijn laatste wedstrijd liep in oktober 2019, de halve marathon van Amsterdam. Sinds het uitbreken van Covid19 zijn, heel begrijpelijk, alle wedstrijden waarvoor ik me had ingeschreven afgelast of uitgesteld.

Enige tijd geleden kwam echter het nieuws naar buiten dat de organisatie van de marathon van Enschede een hardloopevenement ging organiseren in het kader van de Fieldlab-experimenten. Het bleek te gaan om een 10 kilometer-run op het vliegveld Twente. Omdat het evenement plaats vind op het Vliegveld Twente, kreeg het de toepasselijke naam: Ready For Takeoff! Een eerste hardloopevenement en dan ook nog in mijn eigen stad. Dit kan ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Iedereen die stond ingeschreven voor de marathon van Enschede mocht zich hier als eerste voor inschreven. Twee dagen later konden andere geïnteresseerden zich inschrijven.

Gelukkig stond ik ingeschreven voor de marathon van Enschede. Maandag 26 april om 12.00 uur zat ik dan ook klaar achter mijn laptop om me in te schrijven.

Belangrijke voorwaarde voor dit evenement is dat je alleen mee mag doen met een negatieve corona-test. Binnen 24 uur voor je verwachte finishtijd en 5 dagen na het evenement moet je je dan ook laten testen op Covid.

Mijn hardloopweekend startte dan ook op zaterdag 15 mei met de verplichte corona-test. Tot nu toe was ik de gehele corona-periode nog doorgekomen zonder me te hebben laten testen, maar zaterdag om kwart voor vier stond ik dan toch, zenuwachtig, te wachten voor een corona-test. Na de test, die me heel erg meeviel, kon ik weer naar huis. Eenmaal thuis was daar ook, per e-mail, de uitslag van de test. Ik heb geen corona en mag dan ook starten.

Zondag 16 mei werd ik, voor het eerst in lange tijd, weer zenuwachtig wakker: Race-day! Om de drukte onder controle te houden waren er voor de 10 kilometer 3 starttijden: 12.00, 14.00 en 16.00 uur. Mijn starttijd was 12.00 uur. Omdat ik niet wist hoe snel alles met de coronamaatregelen zou gaan stapte ik iets na 10.00 uur op mijn fiets richting het vliegveld en rond half 11 liep ik richting de ingang. De negatieve coronatest en legitimatie laten zien en ik mocht naar binnen. De ontvangst was in een grote hangaar en vandaaruit kon je richting de start en de finish. Alles ging erg vlot waardoor het nog wel even duurde voordat het tijd was voor het startschot.

Iets voor twaalf uur stond iedereen te wachten in het startvak. Heel vreemd, je stond in de drukte maar niemand had een mondkapje op. Het leek wel weer ouderwets, maar ook heel vreemd, misschien wel een beetje eng. Hoe snel ben ik die mondkapjes normaal gaan vinden?

Om 12.00 uur was het startschot en daar gingen we allemaal over de start. Het eerste stuk was het druk, waardoor je niet heel hard kon lopen. Na ongeveer een kilometer was er meer ruimte en kon je ook sneller gaan lopen. Ik liep lekker en liet me in de snelheid van de anderen meevoeren. dit ging iets te makkelijk, waardoor ik redelijk snel doorhad dat ik eigenlijk echt iets te hard liep. Na ongeveer vier kilometer begreep ik dat ik echt iets te hard aan het lopen was en dat ik het in deze tempo niet vol zou houden. Het parcours bestond uit twee keer dezelfde ronde van 5 kilometer. Ik sprak met mezelf af dat ik deze snelheid tot aan het 5 kilometer punt ging doorzetten en dat ik daarna terug zou gaan in snelheid.

Het zou deze zondag de hele dag gaan regenen en niet heel erg warm worden, hier was ik dan ook opgekleed. Zoals eigenlijk al de hele week het geval was, klopte de weersverwachtingen niet helemaal. Ik liep dan ook veel te warm gekleed in een stralende zon.

Doordat ik te warm gekleed was en het eerste deel van de wedstrijd te snel gelopen had, was de tweede heft van de wedstrijd best zwaar, maar wat was het lekker om hier te lopen. Mijn eerste hardloopwedstrijd in ander half jaar tijd en tussen al die andere hardlopers. Wat is dit genieten en wat heb ik dit gemist.

Na 10 kilometer is daar de finish. Ik geef nog een kleine versnelling en ren over de finish. Met een tijd van 48 minuten en 1 seconde heb ik het gered. Binnen de 50 minuten. Ik ben tevreden. Deze medaille heb ik verdiend. Tijd voor een biertje!

Geplaatst in Hardlopen

Een Aftershokz gewonnen

Op Instagram zag ik ze al regelmatig voorbij komen, de hoofdtelefoons van Aftershokz. Koptelefoons die niet in je oor gaan, maar die het geluid via het bot geleiden. Ik was hier erg nieuwsgierig naar, hoe werkt dit en heb je dan echt goed geluid? Omdat ik nog een goede koptelefoon had, heb ik me er verder niet erg goed in verdiept. Ik dacht: dat komt wel een keer als ik een nieuwe koptelefoon moet kopen.

Met Pasen had Aftershokz op Instagram een giveaway-actie waar ik door anderen in werd getagt. Dit bracht me op het idee om ook aan deze actie deel te nemen en wat bleek een kleine week later: ik heb gewonnen!

Ongeveer een week later kwam de postbezorger mij een pakket bezorgen met daarin de Aftershokz Aeropex. Ik kon niet wachten om het pakket te openen en uit te proberen.

Als eerste probeerde ik de Aftershokz gewoon even in huis. Ik heb altijd koptelefoons die in mijn oor gaan. Deze Aftershokz zitten voor je oor. Ik kon me eigenlijk niet voorstellen dat er goed en duidelijk geluid uit deze koptelefoon zou kunnen komen. Dat had ik dus helemaal verkeerd!

Ik zette de muziek aan en ik hoorde gewoon heel erg goed geluid. Niet alsof ik een koptelefoon op had, maar alsof ik in een kamer bij een box stond. Mijn eerste gedachte was, dit is gewoon een mini-boxje en iedereen bij mij in de buurt heeft last van me. Iedereen hoort de muziek net zo als ik. Arnold zat in dezelfde kamer tv te kijken, dus ik wilde me meteen verontschuldigen voor het lawaai. Dat was niet nodig, hij heeft mijn muziek helemaal niet gehoord!

Ik ben direct mijn hond gaan uitlaten en heb hierbij de Aftershokz opgelaten. Het was wel even wennen, gewoon goed geluid, maar je hoort ook alle voorbij komende auto’s en brommers. Heel vreemd als je dit niet gewend bent, maar wel ontzettend veilig.

De volgende test was om de Aftershokz op te laten terwijl ik aan het hardlopen was. Hoe is het geluid dan en blijft de koptelefoon ook goed zitten. Bijkomende test hierbij was om behalve naar muziek ook naar een podcast te luisteren. Kun je een podcast ook goed volgen als je ook alle omgevingsgeluiden hoort? Ook tijdens het hardlopen en tijdens het luisteren van een podcast ben ik heel tevreden. Er was één moment dat ik het lastig vond om de podcast goed te verstaan, dat was het moment dat er een vrachtwagen voorbij kwam, maar dit was het enige moment tijdens dit hardlooprondje. De Aftershokz bleef goed op mijn hoofd zitten, terwijl ik aan het bewegen was.

Gister was mijn laatste test voor de Aftershokz: hoe is het geluid tijdens het fietsen. Ik heb de mountainbike uit de schuur gehaald voor een fietstocht van 30 km. Voordat ik vertrok heb ik zowel de aftershokz als de fietshelm opgezet. Beiden konden gelukkig zonder problemen tegelijkertijd op mijn hoofd. Dat is natuurlijk al heel fijn. Daarna heb ik een podcast aangezet en ben ik op de fiets gestapt. 30 kilometer lang heb ik goed van verschillende podcasts kunnen genieten. Ook tijdens een fietstocht met een redelijk tempo geeft de Aftershokz een heel goed geluid.

Mijn conclusie:

De Aftershokz Aeropex heeft een heel goed geluid. Zowel met muziek als met het luisteren naar een podcast. In de woonkamer, tijdens het wandelen, hardlopen en fietsen komt er een heel goed geluid uit deze hoofdtelefoon. De Aftershokz blijven tijdens het bewegen goed zitten. Het allerbelangrijkste is dat je met de Afershokz al je omgevingsgeluiden blijft horen. Een heel erg veilig idee tijdens intensief sporten.

Ik ben meer dan tevreden en ik weet zeker dat ik de komende tijd heel veel plezier en veiligheid uit deze hoofdtelefoon ga halen.

Geplaatst in Enschede, Gronau, Hardlopen, Losser

30 kilometer

Ondanks dat hij officieel al is geannuleerd staat de marathon van Enschede nog steeds in mijn agenda. De datum 18 april staat nog steeds omcirkeld in mijn agenda. Een nieuwe datum is nog niet bekend, hierdoor is het lastig om voor een andere najaarsmarathon te gaan, want misschien wordt de marathon van Enschede ook wel naar het najaar verplaatst.

Ondanks dat ik weet dat de marathon niet op 18 april zal doorgaan train ik nog steeds volgens mijn marathonschema gericht op de 18e april. Voor deze marathon ben ik aan het trainen met een schema uit de Trenara-app op mijn smartphone. nu ik steeds dichter bij de datum 18 april kom worden de trainingen ook steeds een beetje langer. Vorige week zondag stond er al een 30 kilometer-training in het schema. Toen nog verdeeld over twee trainingen: 15 kilometer in de ochtend en 15 kilometer aan het eind van de middag. Hier zag ik best wel tegen op, twee trainingen op één dag. Dat heb ik nog nooit gedaan. Uiteindelijk viel dat erg mee en had ik aan het eind van de middag netjes 30 kilometer hardgelopen. Dat zijn geen afstanden die ik heel vaak en makkelijk loop. Eigenlijk was ik gewoon heel trots dat het me gelukt was.

Gister (een week later) stond er weer 30 kilometer in mijn schema. Dit keer niet verdeeld over twee trainingen, maar aan één stuk. Ook dit keer zag ik er stiekem weer tegen op.

Ik had mijn wekker gezet, dat doe ik normaal niet in het weekend. Uiteindelijk stond ik rond 9.00 uur kant en klaar met mijn hardloopkleding en mijn met water gevulde camelbak. 30 kilometer is een flinke afstand, daarom had ik zaterdagavond al een route uitgezocht. Het gaat een run worden door verschillende Twentse dorpen en ongeveer 5 kilometer door Duitsland. Een internationale run dus! 😉

Vanuit Enschede ben ik naar Losser gelopen. Vanuit Losser door naar Over-Dinkel. Vanuit de hoofdstraat in Over-Dinkel loop je zo de grens over naar Duitsland en loop ik direct de Duitse sta Gronau in. Na een rondje door het centrum van Gronau ga ik bij Glanerbrug de grens weer over naar Nederland. Vanuit Glanerbrug is het nog zo’n 9 kilometer naar huis.

De eerste 25 kilometer gingen erg goed. Veel beter dan ik van te voren had verwacht. De laatste 5 kilometers werden wel een stuk zwaarder, mijn benen hadden er steeds minder zin in. Maar die 30 kilometer die gaan me lukken. Moe maar voldaan sta ik na precies 30 kilometer weer voor mijn voordeur. Trots dat ik dit weer heb bereikt.

Nu is er alleen één probleem: waar train ik eigenlijk voor? Ga ik ergens in april gewoon zelf een marathon lopen? Of ga ik mijn trainingen toch weer verkorten en me vooral richten op hopelijk een marathon in het najaar. genoeg om over na te denken en heel snel een beslissing in te nemen!

Geplaatst in Hardlopen

Boekrecensie: Van Colombo tot Corona – Job Pennekamp

In 2018 heb ik met veel plezier het boek “Nooit meer bananen” van Job Pennekamp gelezen. Een boek waarin de schrijver vertelt over zijn pogingen om een marathon te lopen. In dit verhaal herkende ik veel uit mijn eigen marathonervaring. Dit boek heb ik destijds in een ruk uitgelezen.

In november 2020 verscheen Pennekamp’s tweede boek “Van Colombo tot Corona“. In dit boek beschrijft hij zijn poging om zijn tweede marathon binnen een tijd van 3 uur af te gaan leggen. Uiteindelijk besluit hij om deze poging te ondernemen tijdens de marathon van Enschede in 2020. Voor mij persoonlijk is dit erg leuk omdat ook ik stond ingeschreven voor deze marathon, mijn vierde marathon. Daardoor was het voor mij als lezer dan ook meteen duidelijk dat Corona roet gaat gooien in deze poging. Zoals we allemaal weten zijn de marathons in het voorjaar (en ook in het najaar) van 2020 niet doorgegaan. Waar dit voor mij een excuus was om mijn trainingen af te mogen schalen, gaat Pennekamp direct op zoek naar andere mogelijkheden om zijn uitdaging gewoon uit te kunnen voeren.

Het boek begint met een geweldige reis naar Azië. In een paar maanden tijd worden mooie stukken van Azië bezocht en op die plekken moeten ook de trainingen blijven plaats vinden. Op de ene plek gaat dit beter dan op andere plekken. Bij het lezen van deze reis denk ik meteen terug aan hoe ik op Koh Samui (Thailand) probeer te trainen voor de halve marathon van Amsterdam. Iets wat niet makkelijk was, de drukte en het slechte wegdek zorgde er voor dat ik niet de beste herinneringen heb aan hardlopen in Thailand.

Eenmaal terug in Nederland moet er echt hard getraind worden, maar dan komt Corona om de hoek kijken. Pennekamp blijft niet bij de pakken neerzitten en gaat op zoek naar een alternatief om zijn uitdaging toch uit te kunnen voeren. Wil je weten of dit lukt? Koop en lees zijn boek.

Wat vind ik van het boek? Ik vind het een boek dat heerlijk weg leest. Als amateur-hardloper herken ik veel in alles wat Pennekamp beschrijft. Al moet ik wel toegeven dat een sub 3 lopen op de marathon voor mij een brug te ver is ;-). Voor welke snelheid je ook gaat, het trainen, het motiveren, de onzekerheid, alles wat wordt beschreven herken je als medehardloper. Heb je zelf ooit voor een bepaalde afstand getraind, dan geeft dit boek een enorm gevoel van herkening. Ik wil het boek daarom zeker aanraden aan alle andere hardlopers en sportliefhebbers. Hou je van het lezen van hardloopblogs, dan is dit een boek wat je waarschijnlijk heel leuk gaat vinden.